غیر از رهبری هیچ سخنوری مردم را به کتاب ارجاع نمیدهد

ریشه اصلی معضل کتابخوانی در نظام آموزشی کشور از دبستان تا دانشگاه و پس از آن در خانواده و سپس در رسانههای ماست. در خانوادهای که کودک دست پدر و مادرش کاغذ، قلم و کتاب نمیبیند، تأثیر نمیگیرد. در کشور ما کودک زودتر از دبستان با رسانه آشنا میشود. خب در رسانه هم که خبری از کتاب نیست. در مدرسه هم همین وضع است و دانشگاه هم به این شکل. پس گفتمان کتابخوانی در ایران غالب نیست و به عبارت بهتر کتابخوانی در کشور ما ارزش و فضیلت محسوب نمیشود

هفته کتاب و کتابخوانی از پنجشنبه 20 آبان آغاز میشود. شاید هفته کتاب برای بسیاری از ایرانیان در سکوت رسانهای و خمودگی و روزمرگی بگذرد، بیآنکه نشانی یا تأثری از آن بگیرند. علیرضا مختارپور، دبیر کل نهاد کتابخانههای عمومی کشور اما هر روز از سال و هر ساعت از روز تحت تأثیر دغدغه کتاب و کتابخوانی است. او از اینکه چرا در برنامههای تلویزیونی، سخنرانیهای ملی و در هر اقدامی که مخاطب دارد، ارجاع به کتاب دیده نمیشود، گلهمند است و این «ارجاع ندادن به کتاب» را یکی از سه شاخص خود در محاسبه میزان کتابخوانی در کشور میداند. شاخصهایی که بسیار منطقیتر از شاخصهای دم دستی سنجشهای غیرعلمی سالهای اخیر است. مختارپور در رابطه بین کتاب و کتابخوان، توجه ویژهای به معیشت و دغدغههای«کتابداران» کرده است. تا جایی که از همکاران او میشنوم گاهی کتابداری از نقطه دورافتادهای در کشور نیمههای شب با او تماس میگیرد که «آقای مختارپور! خانهام آتش گرفته است!» شاید آن زمان دبیر کل نهاد کتابخانههای عمومی کشور در هراس از آتش دیگری است که بر فرهنگ کتابخوانی ایرانیان میدمد و آن را خاکستر میکند با میانگین شمارگان بین 400 تا 700!